«Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι πού το θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης πού είναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χώρο. Νὰ έχω τὴν οικογένεια μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Να με παίρνουν στὰ σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω νὰ είμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχής καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρίς διακοπές ἢ ερωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί. Όταν είμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν έρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, αντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ αδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιος θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οικογένεια μου αφήνει τὰ πάντα στην άκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταίο, κάνε με ἔτσι ώστε νὰ τους κάνω όλους ευτυχισμένους καὶ χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»
Τὴ δασκάλα πού τὴν διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ απάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου».
Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ αδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!»
Τότε αυτη τὸν κοίταξε καὶ εἶπε:
«Αυτη η έκθεση είναι τού γιου μας!..»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου